تاریخ انتشار:۲۹ شهریور ۱۳۹۶در ۲:۳۴ ب.ظ کد خبر:22792

بودجه فرهنگی و جشنواره رو به انقراض فیلم سبز / سعیده آقاخانیسعیده آقاخانی

رو به انقراض می رود؛ جشنواره ای که داشت دوباره بر می خواست و می رفت تا بی نظیرترین کنش های محیط زیستی را رقم بزند و ذهن ها را درگیر اهمیت مسئله  محیط زیست کند، در مراسم اختتامیه ششمین دوره، لنگ لنگان و نفس ...

رو به انقراض می رود؛ جشنواره ای که داشت دوباره بر می خواست و می رفت تا بی نظیرترین کنش های محیط زیستی را رقم بزند و ذهن ها را درگیر اهمیت مسئله  محیط زیست کند، در مراسم اختتامیه ششمین دوره، لنگ لنگان و نفس زنان برای حضار دست تکان داد و دور شد.

جشنواره بین المللی فیلم سبز ایران که سال ۷۷ نخستین دوره اش برگزار شد، پس از ۴ دوره برگزاری از سال ۸۴ تا ۹۵ به فراموشی سپرده شد و پنجمین دوره آن در سال گذشته با حضور معصومه ابتکار رئیس وقت سازمان حفاظت محیط زیست با اقتدار ایستاد و به خود بالید. اما در ششمین دوره باز هم حال و اوضاع خوبی نداشت. به طوری که مراسم اختتامیه جشنواره که بدون حضور رئیس جدید سازمان حفاظت محیط زیست و مدیران ارشد این سازمان و کشور برگزار شد، به محملی برای گله و شکایت از دولت تدبیر و امید خصوصا سازمان حفاظت محیط زیست برای عدم حمایت از این رویداد بین المللی تبدیل شد.
به طوری که توحیدی، دبیر جشنواره به جای ارائه گزارش از برگزاری جشنواره در ۱۵۵ شهر ایران، با کنایه های پی در پی، از عدم حمایت دولت، بانک ها و موسسات خصوصی از جشنواره فیلم سبز ششم سخن گفت که: به بانک‌ها و موسسات خصوصی گفتیم هر چند هلاک محیط زیست هستید، اما آسیاب به نوبت! شما سال گذشته کمک کردید و امسال نوبت دولت است. اینطور شد که بانک ها قانع شدند و در حالی که بغض راه گلویشان را بسته بود، اشک در چشمانشان جمع شده بود و گفتند چشم! گذاشتند دولت تا می‌خواهد به ما کمک کند و ما زیر کوهی از پول دفن شدیم.
توحیدی این را هم گفت که موضوع برگزاری جشنواره تا شب آخر بین آسمان و زمین معلق بود و تصمیم داشته شب آخر مصاحبه کند و بگوید که جشنواره برگزار نمی شود اما همت دوستانش مانع از این اتفاق شد.
حرف های توحیدی واکنش مرضیه برومند، کارگردان را در پی داشت که گفت: چشم و دل دولت تدبیر و امید روشن!
کنایه های مراسم اختتامیه جشنواره فیلم سبز ایران به اینجا ختم نشد، توحید پور، مدیر اجرایی جشنواره هم با بیان اینکه جشنواره فیلم سبز در حال انقراض است گفت: مقابل دوستانم تعظیم می کنم که بدون دریافت هیچ ریالی شبانه روز کار کردند.
او با بیان اینکه برای حفظ زیستگاه و سلامت انسان فعالیت می کنیم، تاکید کرد: جشنواره فیلم سبز نیاز به حمایت هنرمندان و مسئولان دولتی دارد و اگر جشنواره را برگزار می کنیم به خاطر این است که تا چند سال آینده با بحران های بزرگی در حوزه محیط زیست رو به رو می شویم.
حضور نداشتن کلانتری، در میان حاضران مراسم اختتامیه جشنواره، موضوع قابل تاملی بود که اسماعیل کهرم، بوم شناس و فعال محیط زیست با اشاره به صحبت های اخیر رئیس سازمان حفاظت محیط زیست در خصوص آب، خواست تا حضار به او این حرف را برسانند که حفاظت از آب به عهده سازمان محیط زیست نیست اما حفاظت از زیست محیط هایی که در آن گونه یوزپلنگ آسیایی را داریم، بر عهده این سازمان است.
معصومه ابتکار، معاون زنان و خانواده ریاست جمهوری که تنها مسئول رده بالای دولتی حاضر در مراسم بود هم با تایید حرف های سخنرانان گفت: هیچ وقت با دست پر در سازمان محیط زیست کار نکردیم و الان هم در معاونت زنان و خانواده همان وضعیت حاکم است.
این تکه پاره های سخنرانی های پر التهاب را بگذارید کنار محیط زیستی که هر روز وضعیتش بغرنج تر می شود. وضعیت فاجعه بار حجم و دفع پسماند، دور ریز بیش از اندازه غذاها، حجم بالای استفاده از پلاستیک، تخریب طبیعت، تخریب زیستگاه ها، کاهش سطح آب های زیر زمینی، شکار غیر مجاز، آلودگی رودخانه ها و خشکی تالاب ها، آلودگی هوا و فرسایش خاک، نابودی جنگل ها، زمین خواری و نابودی گونه های گیاهی و جانوری …
بسیاری از این مشکلات از عدم آگاهی و فرهنگسازی نشئت گرفته که هدف جشنواره فیلم سبز رفع این مشکل برای حفظ محیط زیست است. جشنواره ای موثر اما تنها، با دست های خالی و سازمان حفاظت محیط زیستی که با ۱۷۴ میلیارد تومان باید حقوق بیش از ۶۰۰۰ تن کارکنان را بپردازد، جلوی بحران های محیط زیستی را بگیرد، تالاب ها را احیا و ریزگردها را برطرف کند و … توانی برایش نیست تا بتواند جشنواره بین المللی فیلم سبز را بدون دغدغه مالی برگزار کند و  با شرمسازی، نام مستقل بر جشنواره می گذارد تا بار، بر دوش عاشقان دلسوخته ای از سازمان های مردم نهاد بیافتد.
اما آیا وقت آن نرسیده تا بخشی از بودجه های فرهنگی کشور که چهل برابر بودجه سازمان حفاظت محیط زیست است، در این راه هزینه شود؟ چرا در شورای فرهنگی کشور جایی برای محیط زیست نیست؟ آخر بدون محیط زیست سالم، کدام فعالیت فرهنگی و هنری به سرمنزل مقصود می رسد و بدون هوای پاک، زمین پاک، آب پاک و طبیعت سالم، چه کسی می تواند ادعای زندگی و فرهنگسازی کند؟
مگر نه اینکه محیط آلوده سر منشا بسیاری از معضلات فرهنگی و اجتماعی است؟ اگر ارتقای فرهنگ مردم از وظایف شورای فرهنگ عمومی است، چرا در این شورا برای فرهنگسازی در راستای حفظ محیط زیست گامی برداشته نمی شود و سخنی به میان نمی آید و هنگام بحران که می شود، همه کاسه و کوزه ها بر سر سازمان حفاظت محیط زیستی خورد می شود، که از رنج بودجه می سوزد؟
چشم ها را باید شست. جور دیگر باید دید…
منبع: زیست بوم


ارسال نظر براي اين مطلب مسدود شده است.

Go to TOP